Ajszat Nur
Z serca Wajnaszki
Rozplotła upięte warkocze,
radosnym ciepłem rozedrganej fali
po plecach spłynęły.
Dłonie na piersiach złożyła i oto w dal
z serca Wajnaszki rzeką szeroką rzeką pieśni płyną
przy wtórze czujnych wilków wycia...
I tylko górskie echo odpowiada wiernie,
niesie melodię z gęstwiny drzew ku niebosiężnym szczytom.
Czy usłyszy ktoś Wajnaszki śpiew?
Ta wojna okrutna wyzwala święty gniew.
Słuchajcie jej, choć tak niewielu nas jest.
Słuchajcie! Przy wtórze czujnych wilków wycia.
W ciemnych oczach Wajnaszki zastygły łzy smutku
nieutulonego, tęsknoty za braćmi co polegli na tej ziemi.
Nikt nie ogarnie ogromu nieszczęść, ofiar i strat.
Nikt nie zrozumie duszy Wajnaszki pogrążonej w rozpaczy.
Uwierzcie, inni załamaliby się, poddali...
lecz ona wyzwanie losowi rzuciła prosto w twarz.
Bo wie, że kiedy jej modły, błagania rozlegną się
zły los nie ośmieli się dotknąć jej braci.
Gdy Wajnaszka chustę swą zdejmuje,
wnet wrogów śmiertelnych cichnie gniew.
Słowo wypowie - słowika słychać śpiew?
Słowa Wajnaszki duszę pieszczotą ogrzewają czułą.
Wieki i lata ulatują mimo nas, ale
jej włosów nie posrebrza wciąż łaskawy czas.
Serca i dusze przepełnia niepojęta moc,
bo po wszechczasy wierność danemu słowu trwa:
nigdy nie poddamy się! Wolność albo śmierć!
Z serca Wajnaszki rzeką szeroką rzeką pieśni płyną
przy wtórze czujnych wilków wycia...
Tłum. Lamara