Strefa górskich łąk
Strefa górskich łąk obejmuje obszar leżący pomiędzy wysokościami 1800 i 3800 metrów. Dzieli się na trzy pasma: subalpejskie (1800-2700 m), alpejskie (2700-3200 m) i subniwalne - pokryte wiecznym śniegiem i lodem (3200-3800 m).
Warunki klimatyczne w tej strefie są zróżnicowane - od klimatu umiarkowanego po zimny. Lato jest chłodne. Na obszarze dolnej granicy pasma położonego najniżej, średnia temperatura lipca wynosi 14 stopni, zaś na obszarze górnej granicy - 4 stopnie. Zima jest długa i śnieżna. Roczna suma opadów atmosferycznych wynosi 700-800 mm. W paśmie subalpejskim opadów występuje więcej niż w paśmie alpejskim. Jednakże w paśmie subalpejskim, na południowych zboczach Grzbietu Skalistego i Grzbietu Andyjskiego zdarzają się miejsca, gdzie opadów jest mniej niż 500 mm.
Gleby górskich łąk charakteryzują się dużą zawartością próchnicy, rosnącą wraz z położeniem terenu. Gleby pasma alpejskiego zawierają 35-40% próchnicy, co uzasadnia fakt, że w miarę zwiększania wysokości następuje obniżenie temperatury i skrócenie okresu wegetacji, co wpływa na powstrzymanie procesu rozkładu. W wyniku nagromadzenia substancji roślinnej, poddanej częściowemu procesowi rozkładu, w warunkach nadmiernej wilgotności powstaje biologicznie czynna warstwa torfu. Gleby torfowe (bagienne) torfowisk niższych zawierają żyzne namuły i są użytkowane rolniczo, gleby torfowisk wysokich są nieurodzajne. Grubość warstw gleb górskich łąk zmniejsza się wraz z wysokością górskich stoków. Warstwy gleby w paśmie alpejskim są słabe i kruche (gruz skalny).
Powrót na górę